Przesadzona liczebność wypalających oczy reflektorów nie towarzyszy niebezpiecznie bliskiemu szkole barowi, nad czym, paradoksalnie, ubolewa. Każda zmiana najprostszych zwyczajów niesie za sobą potencjalne niebezpieczeństwo w postaci zupełnie innej niż tej, której wszyscy się spodziewają.
Gorset uciska bardziej niż zazwyczaj. Traci dech.
Poprawia szeleszczące bransolety, paranoidalnie. Robiła to setki razy wcześniej, a nadal przewiduje. Prędki upadek, skręconą kostkę, nieprzymocowany wig, niewystarczająco utrwalony makijaż, suchość oczu, złożenie soczewki na oku, pomylenie kroków, słów, nagłe zaćmienie, upuszczenie kolczyka, kolczyków, zahaczenie kabaretek, przesadne obściskiwanie się z czyjąś dłonią podczas wyrywania datków.
Brew drga. Raz, drugi, trzeci, osiemnasty, aż nie następuje. Czas.
Czasami odzyskuje komfort, odzyskuje wyjebaną pewność w posiadaną anonimowość i ogólne kompetencje, nawet jeśli są w tak oczywisty sposób bezpodstawne. Brak czerpanych umiejętności nie utrudnia generalnego wkładu w całokształt, przynajmniej póki nie rozbrzmiewa pierwsza nuta, a znane na pamięć, kompatybilne ze sobą uderzenia nie ogarniają przeważnie zesztywniałej powłoki, zamkniętej na swobodę, nieramowość destynacji, ułomną płynność naturalnych uniesień, szkicowo wcześniej rozrysowanych, gdy nie starczało czasu na dostosowanie planów, planów do chwilowej egzaltacji, nieprzystosowania do tymczasowego, szczerego umiłowania wszechobecności, załamania spięć na rzecz pożądanych, pijanych, pijackich, upitych, rozpitych, niechcianych w innych rejonach prostot. Spomiędzy uczciwie nadanych kształtów wysnuwa się to, to wszystko, to, czego dotychczas nie dało się wyrwać, całą siłą, rozbijając trwałości na kawałki, bo złożeniu towarzyszyły krwawe rytuały, sponiewierania arkadyjskich codzienności, pomimo powszechnie szanowanej tendencji przeciwnych idei, tak idealistycznych, idealnych, idealizowanych, ideowych, nierealnych i nietypowych, choć normalizowanych. Ku zadowoleniu przeważnie więzionych predyspozycji ujawnia się, odsłania, naiwnością, po należytą wypłatę, spocone, brudne banknoty, wciskane do stanika bądź rozrzucane niby od niechcenia, niby lekceważąco. Banknoty, pot, brud, dolary, nieswoje głosy, nieswoje byty, nieswoje oczy, zawieszone na rozpoznanej posturze, skrytej w cieniu lokalu, niepasującej do ogółu. Widywanej, nieczęsto, nieczęsto w takich warunkach, w ramach takiej groźby, nad ranem, bez ochronnych warstw, bez udawanej nietykalności, skoro w korytarzach przesiąkniętych koniecznością, nierealnymi perspektywami, ambicjami. Nie powinno go tu być.
Koniec piosenki zwiastuje wyczekiwane zbawienie, kiedy ulatnia się za prowizoryczne zasłony z sercem bijącym stanowczo za szybko. Koniec piosenki zwiastuje kolejne bezsenności, kolejne paranoje, gdy tylko wspomni twarz, twarz postury, skrytej w cieniu lokalu, niepasującą do ogółu. Widywaną, nieczęsto, nieczęsto w takich warunkach, w ramach takiej groźby, nad ranem, bez ochronnych warstw, bez udawanej nietykalności, skoro w korytarzach szkolnych, przesiąkniętymi koniecznościami, nierealnymi perspektywami i ambicjami. Nie powinno go tu być.
Nie powinno go tu być. Ale był.
