Oh, look—a dragon. What a perfect way to ruin our day.

Konstantin "лев" Reznikov

Mom was right, I should've brought a sweater

tamten pałkarz || z wymianysamotny basiorwilkrandom(y)

Rzadko pasujesz do środowiska na tyle, by czerpać jakąkolwiek satysfakcję z posiadania tętna. Zabijasz siebie w sobie kawałkami, wyrzucasz tylko zawodne części, nie podejmując chęci naprawy, bo brakuje ci na to czasu. Odliczasz sekundy, minuty, trzymane kije, dłonie, złączone usta i bóle gardła po jeszcze jednym meczu. Grasz, jakby ten mecz miał być twoim ostatnim, piszesz, jakby od tej pracy zależały całe studia, oddychasz, jakby były to twoje ostatnie hausty. Żyjesz, jakby Ameryka miała okazać się tylko snem, podłą imaginacją zdradzieckiego umysłu, aż nie starcza ci chwil na wyostrzenie obrazu.

Umierasz, Konstantin.

Nie mówisz po rosyjsku, nie wskazujesz różnic, nie gubisz się w sentencjach i korytarzach. Wrzeszczysz najgłośniej, biegasz najszybciej, śpiewasz najciszej, tańczysz najrzadziej. Łykasz wszelkie podarunki z nieokiełznaną naiwnością, podążasz za tłumami i niekończącymi się przewodnikami, aż w płomieniach stają wszystkie znane ci mięśnie. Czasami szepczesz niezdrowe obietnice następnej liderce, czasem silisz się na zbrukany pochodzeniem akcent dla niesubtelnych odbić w zdeterminowanych męskością oczach, a równie rzadko stronisz od cudzych obecności, ponieważ prawdziwy świat zaczyna się w nocy, po drugiej stronie przyciemnionego ekranu i wieloletnich grafik. Śmierć, wojny, walki i relacje, te same, do których tak gorącą chęcią pałasz za dnia. Przesiadujesz na zbrukanych kanapach, w śmierdzących spelunach młodzieżowych ostoi, trzymasz palcami niestworzonymi do mocnych chwytów butelkę, walcząc z pragnieniem roztrzaskania jej na swojej głowie.

Płaczesz, Konstantin.

Akceptujesz ciepło stabilności, tak różne od uprzednich niekonsekwencji losu. Wiesz, że już tu zostaniesz, że to się nie skończy na lotnisku, z ciężkim plecakiem wypełnionym pamiątkami. Wiesz, że twoje życie dobiegnie końca tutaj, na strychu, nad nawiedzonym sklepem, z którego tak szybko rano wychodzisz, bo jego zawartość skręca ci wnętrzności. Jesteś miły, uprzejmy, pomocny, wiecznie oczekujący na okazję do roześmiania się i wylania nagromadzonej latami miłości. Nie umiesz się ukryć, nie przed nią i nie przed nim. Przed nią też nie, co doprowadza do nieskończoności niezaplanowanych ogniw, powoli zamieniających wszystko (i jeszcze więcej) w chaos poza twoją kontrolą. Boisz się wielkich liter, wielkich kropli na bladej za sprawą noszonej ciągle czapki twarzy, chociaż zima już minęła i nie zostało wiele po akademickiej Wigilii.

Tęsknisz, Konstantin.

Za tym, co jeszcze nie przeminęło, za sobą w takim stanie i za każdym, kto poświęcił tobie choć minimum uwagi. Za tym chłopakiem siedzącym obok ciebie na jednych z zajęć, bo pożyczył ci ołówek. Za słońcem, bezmiarem słońca, tylko przez ciebie wyobrażanego. Za chłodem, niesyberyjskim zachwytem, choć pochodzisz z zupełnie innych stron. Za kinowymi premierami. Za liczeniem każdego centa, chcąc uniezależnić się w takim stopniu, aby przekupić Boga. Za niższością własnego bytu wobec reszty, co dawno temu przestało cię onieśmielać. Za przymusem ruchu, gloryfikacją twoich wprawionych nadzieją predyspozycji. Za akcentem powoli wytrącającym się ze śliny, za nieciężką składnią i słownictwem zaczerpniętym z internetowych czeluści.

Toniesz, Konstantin. Toniesz w żalu i przewidywaniach. I tylko czekasz, czekasz, aż ktoś przypomni ci, jak cholernie kiepsko kłamiesz.

odebrane

wysłane

robocze

usunięte

ja, Zestaw Małego Człowieka (2) — Idę do cb lwie

ja, Zestaw Małego Człowieka (2) — Idę do cb lwie

23.10.2017r., Machaczkała, Rosja

Hej L W I E !

Mam nadzieję, że u ciebie wszystko OK. Dmitrij powiedział mi wczoraj co zrobiłeś. Czemu kurwa zawsze dowiadóję się ostatni??? Mniejsza o to. Lepiej napisz mi szybko jak się żyje między tymi pieprzonymi amerykańcami. Podobno grasz w baseball... to prawda? Muwiąc szczerze to się kurwa ździwiłem. Nie wyglądarz na takiego co by kijem piłki odbijał zamiast KOPNĄĆ jak NORMALNY człowiek. A ja wciąż siedzę w tej pieprzonej Rosji. Zazdro. Chcę studiować anatomie ale nie zostane lekarzem no bo kto by kurwa chciał wkładać ręke do czyiś bebechów? No ale anatomia jest nawet spoko. Myślałem też o mechanice kwantowej ale nie spodobał mi się ten lektor......... Jak do ciebie niedługo przyjadę to opowiem ci więcej. A no właśnie przyjeżdżam do ciebie! Mam nadzieje że się cieszysz oprowadzisz mnie trochę po tamtych krainach. Kurwa jak się cieszę na samom myśl o tym że znów cię znów zobaczę! Nie widzieliśmy się od czasów gdy twój ojciec zabronił ci się ze mną widywać bo niby jestem złym towarzystwem i pierdolę ci życie. Wciąż pamiętam nasze stare dobre czasy..... Jak strzelaliśmy kapslami do butelek. A pamiętasz wtedy co chciałem złapać rybę w rzece a ty mnie popchnąłeś? To było kurwa niemiłe i całe spodnie sobie podarłem. W ogóle to spotkałem ostatnio Jekaterinę. Chyba wciąż nie rozumie że nie jest w twoim typie. Powiedziałem jej to dobitnie nie martw się ale potem ją oczywiście starannie pocieszyłem.... tak jak mnie uczyłeś żeby kurwa nigdy nie marnować okazji która jest ci dana. Resztę powiem ci jak już przyjadę. Uzbierałem już całkiem niezłą sumkę pracujonc jako pomocnik mechanika. Samolotowego. Bo mam zamiar wyrobić sobie licencje pilota. Będzie śmiesznie jak mnie zobaczysz w tej czapce . więc no popracuję jeszcze miesionc i przylecę cię odwiedzić. Mam nadzieję że nie będziesz mnie unikać. Znowu. No. Do zobaczenia. BEZ ODBIORU

P.S. twoja babcia znowu zrobiła ten zajebisty sernik przywiozę ci kawałek...... jeśli jakiś zostanie

ANASTASII

ja, Dobrava (2) — Synu

ja, Dobrava (2) — Synu

8.5.2018r., Machaczkała, Rosja

Synu Konstaninie

Wydziedziczam Ciebie

Twoja kochana mama

ps. Wydziedziczenie – pozbawienie zstępnych, małżonka lub rodziców spadkodawcy prawa do zachowku. Może ono być dokonane tylko w testamencie i wyłącznie z przyczyn wskazanych w art. 1008 k.c. (dodaje bo wiem ze studjujesz filolgię na kiju)

ja, Dana (56) — gsoesir

ja, Dana (56) — gsoesir

8.5.2018r., Machaczkała, Rosja

Konstantinie

Wiesz, nigdy nie byłam dobra w rozmowach. W wyrażaniu swoich myśli, uczuć. W wyrażaniu siebie. Możliwe, że to właśnie dlatego to wszystko tak się skończyło. Ja, Sasha i Ty. Nierozłączni, a jednak osobno. Ale w tych kryzysowych momentach to Sasha był tym, który wyciskał ze mnie łzy, gdy tego potrzebowałam, mimo że byłam pewna Twojego współczucia i zrozumienia. A kiedy on cierpiał, chciałam mu pomóc wtedy, kiedy Ty nie mogłeś. Byliśmy razem, wszyscy. Trójkąt przeznaczenia. Dzieci pozornie młode i niedoświadczone. Kocham Was bardziej niż samą siebie i gotowa byłabym oddać siebie za Was. Tak jak Wy oddawaliście siebie za mnie i siebie nawzajem.

Jest jednak coś, co łączy nas bardziej niż cokolwiek, wprawia we wspólny rytm, scala ze sobą ku nieskończonemu pięknu i jedynej miłości. Ponieważ jesteśmy jednością, jednym, spójnością w jednostkach. Gdyby porównać nasze życie do kosmosu, bylibyśmy Księżycami, które nie mają własnego światła, a jednak oślepiają, błyszczą i zachwycają, ponieważ blasku nadaje im Słońce. I tym Słońcem także jest każde z nas osobna, jednak nie świecimy dla siebie. Nigdy nie nadawaliśmy sobie jasności, a pozbywaliśmy się ciemności tych, których kochamy. I to światło nas łączyło. Jesteśmy przywiązani nie tylko więzami, wspomnieniami czy emocjami, ale też tą miłością, która dawała nam poświatę lepszego jutra. I choć wszyscy wiemy, że w Niego nie wierzysz, to jak Boga kocham, błagam byś nie postanowił przemienić tej miłości w nienawiść. Wspólne chwile, smutki, radości, no i trudy, załamania, bóle, które powtarzały się wciąż i powtarzałyby się nadal. Ale to było piękne, wspaniałe w swoim połączeniu i solidarności. Współodczuwaniu. Zdecydowanie lepsze od pustki. A teraz nie cierpimy razem. Wszyscy bolejemy z tego samego powodu, a jednak osobno i kierując się innymi motywami. Nigdy tak nie było.

Cieszę się, tyle daje mi to szczęścia, że jesteś tu, piszesz ze mną i może w jakiś sposób wierzysz w siebie, w nas, w naszą trójkę, ale moje serce nadal kurczy się, kiedy marzę o tym dniu, gdy przyjdziesz po nas, po Sashę też, po czym powiesz „wróciłem”, nie odchodząc już nigdy więcej. Bo odszedłeś, nieważne jak na to spojrzeć, Ciebie tu nie ma. A ja płaczę w duchu, bo nikt z nas nie będzie pełny, żadne z nas już nigdy nie zazna pełni światła bez Ciebie, Konstantin. Ty także.

Piszę z Tobą cały czas, więc wiem, że gdzieś tam odnalazłeś szczęście, ale Konstantin, znamy się od ponad dziesięciu lat i potrafimy nawzajem odczuwać siebie. Przemyśl to proszę jeszcze raz i pozwól sobie i nam zaznać tej odrobiny radości. Zdaję sobie sprawę, że nic nigdy nie będzie takie samo. Ale nigdy nie było. Oraz nigdy być nie miało. Kocham Cię, bardzo, ale to bardzo.

Dana

Do: anastasiii.08@gmail.com

Do: anastasiii.08@gmail.com

24.10.2017r., Spokane, USA

Drogi Anastasii!

Nie przyjeżdżaj.

Pozdrawiam,

Konstantin

Do: dobravareznikov12@gmail.com

Do: dobravareznikov12@gmail.com

9.5.2018r., Spokane, USA

Mamo????

wersja robocza — RÓWNIE WAŻNE

wersja robocza — RÓWNIE WAŻNE

24.12.2017r., Spokane, USA

DROGI SASHO!

PEERDOL SIE

ZAWZSE TWÓJ

KONSSTANTIN

OPRÓŻNIJ KOSZ (wiadomości, które znajdują się w Koszu dłużej niż 30 dni, są usuwane automatycznie)

ur zevran — ważne

ur zevran — ważne

15.9.2017r., Talgi, Rosja

Hej, Konstantin.

To ja. No, już o tym wiesz, a to wszystko takie niepotrzebnie formalne mi się wydaje, ale inaczej czułbym się za bardzo przytłoczony i pewnie nigdy bym tego nie wysłał. A muszę, bo mam dosyć tych wyrzutów i ciągłego myślenia, że jakoś Cię zawiodłem, a te wszystkie lata między nami tak naprawdę nie miały żadnego znaczenia, skoro teraz jesteś tak daleko... Jezu, Konstantin.

Czekałem na Ciebie. Tam, gdzie spotykaliśmy się zawsze we trójkę. I miałem do samego końca nadzieję, że po prostu wparujesz do nas bez pukania, jak to miałeś w zwyczaju, i powiesz, że wybaczasz, nie jesteś zły i rozumiesz. Znowu przenocujesz u nas w domu, a moja mama zadzwoni do Twojej, by się nie martwiła. I jeszcze raz zostaniesz do samej Wigilii, wrócisz do domu ostatnim pociągiem, odprowadzę Cię na stację i może, ale tylko może, przyznam się do tego, co mnie wciąż i wciąż męczy, co nie pozwala mi spać spokojnie, wiedząc, że rozstaliśmy się w takich okolicznościach i żałuję każdej pojedynczej sekundy tamtego dnia. Nie robię tego dla siebie, bo ja nigdy nie robiłem wiele na własną korzyść. Powinieneś o tym wiedzieć. Robię to dla niej i dla tego, czym możemy się stać. Podobno wciąż utrzymujecie kontakt. To dobrze, Konstantin. To świetnie. Dobrze wiedzieć, że choć jeden z nas umie trzeźwo myśleć.

Nie chcę się tego wypierać. Nie chcę mówić, że to był błąd, to, co stało się między nami. Wolę myśleć o Tobie i pamiętać wtedy nieskomplikowane chwile, kiedy byliśmy tylko my i cichy bieg świata, nikt ani nic w tej cudownej bańce. I nie zmierzam do poetyckiego "sorry, Konstantin, to po prostu nie powinno się wydarzyć", naprawdę. Nie wiem, jak chorym człowiekiem mnie to czyni, ale nie cofnąłbym czasu, nie powstrzymałbym siebie przed złapaniem Cię za rękę, gdy siedzieliśmy przy ognisku i przysięgałem, że jeszcze chwila, a spłonie mi twarz. Nie wmawiałbym sobie, że to alkohol, że ja byłem pijany, a ty nie, bo nigdy nie pijesz, czyli Cię wykorzystałem. Jakbym mógł, gdyby Bóg (nie śmiej się) mi na to pozwolił, zastanowiłbym się wtedy dwa razy, nim zwróciłbym się do niej na wieść o Twojej decyzji. I nie popełniłbym tego błędu, Konstantin. To był błąd.

Nie traktuj tego jako wyznanie, nie chcę mieszać Ci w głowie. Jesteś szczęśliwy i to się dla mnie liczy. Ja tylko płacę, płacę za to, do czego sam doprowadziłem. Wierzę w to, że tym razem postępuję słusznie. Nie będę już pisać jeśli tego nie chcesz. Ale nie odcinaj się od nas, dobrze, Konstantin? Spróbuj chociaż, spróbuj nas jeszcze raz pokochać, tak, jak zrobiłeś to dziesięć lat temu. Nigdy nie mówiliśmy sobie takich rzeczy, bo to ckliwe i niemęskie, ale wiesz przecież, że Ciebie kochamy. Może oboje inaczej, ja bardziej nieskładnie i nie po kolei, ale taka jest prawda. Naprawdę chcę, żebyś jeszcze raz powiedział mi, że jesteś szczęśliwy.

Trzymaj się, Konstantin.

Twój

Sasha

[TOP 8 FAKTÓW W KTÓRE NIE UWIERZYSZ]

data i miejsce urodzenia 03.05.1999 » Rosja » Moskwa

stan cywilny zaręczony z Dorianem Pavusem kawaler

orientacja panseksudemis invalid data

rok i kierunek studiów II rok [licencjat] » filologia iberyjska

miejsce zamieszkania Kawalerka na poddaszu w kamiennicy » Spokane » JESUS, TEDDY, don't

zawód i miejsce pracy korepetytor [hiszpański]

theme song well put me in a dress and call me a templar

długość wymiany dwa lata

[OTRAS COSAS]

wzrost 186cm

waga 78kg

kolor oczu piwnebrązowepiwnebrązowe?

wada wzroku ✔ » -1.5 [L] » -1.0 [P] » soczewki

typ sylwetki mezomorfik

zainteresowania baseball [pałkarz] » szwedzki rap po godzinach » na pewno nie tarot

guilty pleasures shakira » dragon age » mycandylove [Armin] » ckliwe romansidła

most played character Ana

I am all ears, as we elves like to say.

– You like anything? – I like quiet.

Oh look, we have a bear. Hooray.

I AM a horde of rampaging Qunari.

niechzywinietracanadziei@gmail.com ; podobno mam też gg
[fun fact] #odebrane nie są mojego autorstwa (ale złodziejem też nie jestem), chyba funkcjonują trochę jak powiązania???

lubimy powiązania i niestworzone dramaty, jesteśmy strasznie nudni, za to godzimy się na wszystko
ps pozdrawiam t0ps3cr3t : (
autorem zdjęć jest masha demianova!!!